2011

Het jaar 2011 loopt op zijn einde…

Aan de ene kant ben ik blij dat het jaar voorbij is en ben ik erg benieuwd wat 2012 mij gaat bieden! Maar aan de andere kant is het ook wel een heel leuk jaar geweest en wil ik eigenlijk nog wel even langer in 2011 blijven!

Het was een turbulent, vermoeiend, emotioneel, spannend maar bovenal een leerzaam jaar!

Heb van veel mensen afscheid moeten nemen, vriendschappen zijn voorgoed verbroken. Maar heb ook veel nieuwe lieve mensen leren kennen!

2011 zou het jaar worden waarin ik zou afstuderen maar door omstandigheden is dat niet gelukt. Maar het einde is wel inzicht! En dat kon ik begin 2011 niet zeggen!

Qua werk was het een slopend en vervelend jaar waarin ik promotie kreeg maar vlak daarna ook weer gedegradeerd werd. Het kantoorleven brak me van de zomer goed op, maar zonder diploma wilde ik mijn baan niet zomaar opzeggen. Dit resulteerde in enorm ongelukkig en ziek zijn. Eind oktober kreeg ik de kans van mijn leven en had ik de mogelijk om het kantoor gedag te zeggen en nooit meer terug te keren! En moet eerlijk zeggen dat ik tot op de dag van vandaag geen spijt heb van die keuze 🙂 Het nieuwe werk bevalt me prima, alleen te weinig uren dus in het nieuwe jaar toch maar nog een baan voor erbij zoeken!

De liefde was mij goedgezind in 2011! Vriendlief en ik zijn gaan samenwonen en hebben samen een hoop doorstaan. Samen hebben we afscheid genomen van mensen, samen hebben we lastige situaties overwonnen. Alle nare en leuke dingen hebben ons dichterbij elkaar gebracht. Het voelt nog net zo goed als in het begin. Hij is mijn maatje, minnaar, steun en toeverlaat! En hoop dat ook in 2012 wij verder gaan zoals nu!

Morgen gaan we 2011 samen met vrienden afsluiten!
En dan op naar een knallend, turbulent, spannend maar vooral leuk 2012!!!

Fijne jaarwisseling en een goed 2012 allemaal!

Liefs

Advertenties

December

image

Het is december en ondanks dat Sinterklaas nog in het land is heb ik het huisje al in de kerstsfeer!

Niks is leuker dan al die lichtjes! En aangezien het weer niet meewerkt heb ik de ramen bespoten met spuitsneeuw!

Dit jaar is het eerste jaar dat vriendlief en ik in ons huisje samen kerst vieren! Vorig jaar woonden we nog niet samen maar mijn huisje was heel erg kersterig!!!

Bij hem thuis is weinig kerstversiering te vinden terwijl ik uit een huis kom wat met kerst altijd over de top versierd is!!!

Gelukkig heb ik vrijspel gekregen en is ons huisje nu ook over de top versierd!!!

Het enige probleem is dat de kleine man de versiering nogal leuk vind en dat ik dus geen grote kerstboom neer kan zetten. Maar dat mag de pret niet drukken toch??

Nu nog hopen dat ik ook nog in de stemming kom om de kerstdagen gezellig door te komen…

Rare vriendschappen

image

Ongeveer anderhalf jaar geleden was ik erg close met 2 meiden van het werk. We werden de drie musketiers genoemd, deden alles samen, namen het voor elkaar op en steunden elkaar door dik en dun. Beide dames hebben tijdens de vriendschap gezegd dat ik de factor was die ons drieen bij elkaar hield. Eén van de drie ging een maand backpacken, tijdens deze maand heb ik M. erg gemist. Ik had toen net een relatie met vriendlief en in de maand dat zij weg was waren hij en ik dichter naar elkaar toegegroeid. Ook had ik door haar afwezigheid weer een beetje contact met de rest van de afdeling. Toen M. terug kwam was alles anders, alsof ik iets gemist had wat niet bestond, zij had kans op goede promotie en greep alles beet om deze promotie te krijgen. Ik gunde haar echt wel die promotie, het was geen baan voor mij dus ik was geen concurent. In de laatste maand dat zij op de afdeling zat ging ze bewijzen waarom zij die promotie had gekregen, ze was bazig en voor mijn gevoel was alles wat deed niet goed genoeg.

Heb nog geprobeerd om haar telkens haar zin te geven, ik ging niet tegen haar in, tot ik het zat was. De kritiek en haar houding raakte me echt heel goed, ik zag niets meer van het meisje waarmee ik bevriend was. Na heel wat rusteloze nachten had ik besloten om m’n schouders op te halen. Alle kritiek, commentaar liet ik los. Dit was een hele foute keuze, even later barste de bom bij haar. Ik deed alles fout, was arrogant en zij kon niks goed doen…na heel wat heen en weer gemail is de vriendschap doodgegaan.

Zij vond dat ik erg veranderd was. En misschien was ik ook wel veranderd, of ik was mezelf weer geworden!

Maar goed ik kan niet heel goed tegen conflicten dus ik heb toch maar mijn excuses aangeboden, we hadden afgesproken om gewoon alles te vergeten en verder te gaan met de vriendschap.

De derde musketier, A. heeft zich in het hele gedoe afzijdig gehouden. Dit was voor haar erg moeilijk maar zo goed als het ging deed ze niet mee aan het conflict.

We hadden in de planning staan om gezellig met zijn alle kerst te gaan vieren. Iedereen had het gevoel “met kerst hoeft niemand alleen te zijn” en met die gedachten hadden we de exscharrel van M. uitgenodigd. Hij was een vriend van mijn vriend en deed altijd aardig. Maar de uitnodiging viel niet zo goed bij M. Zij vond dat wij een keuze moesten maken, ik en mijn vriend kregen er geregeld ruzie over. Totdat ik besloot dat ik dan maar Kerstavond niet mee deed. Hier waren A. en vriendlief het niet mee eens. Zij kregen het plan om tegen M. te zeggen dat Kerstavond niet doorging, we zouden dan stiekem toch Kerstvieren met de vriend van A, A, ik en mijn vriend. Het was niet mijn idee en ik had er geen goed gevoel bij. En ja hoor, M. beschuldigde mij ervan. Het was mijn idee en ik had het hen uit laten voeren. Mijn weerwoord wilde ze niet eens horen. Ondertussen werd ik zo ziek van alles dat ik besloot om me er niet meer druk over te maken en me volledig uit de vriendschap terug te trekken.

Dit ging goed…totdat M. jarig was! Tegen alle verwachtingen kreeg ik een uitnodiging. Tja wat moet je dan op zo’n moment? Ze stuurde de uitnodiging al een maand van te voren en ik was zo verrast dat ik niet meteen gereageerd had. Ik wilde goed nadenken over mijn antwoord want hoe vertel je iemand dat je liever niet komt omdat je geen zin heb om geforceerd gezellig te gaan doen? Een tijdje later kreeg ik een herrinnering uitnodiging. Hierop heb ik gereageerd dat wegens ziekte (dat was echt waar) niet kon komen maar dat ik wel een week later iets met haar wilde gaan drinken! Heel netjes dacht ik zo! Maar ook dit viel niet goed, haar antwoord;

A en ik deelde een functie als ondersteuning van de teamleider, we wisten dat er keuze gemaakt zou worden tussen 1 van ons maar dat deerde ons niet om het contact minder te hebben!

Kort daarna kwam mijn leven in een stroomversnelling; werd uit mn functie gezet (geheel onterecht), mijn schoonopa werd ernstig ziek en ik besloot om me aandacht aan andere dingen dan aan het werk te besteden.

Hierdoor raakte ik langzaamaan de vriendschap van A ook nog eens kwijt, zij werd uiteindelijk teamleider van de afdeling en ik voelde dat ze dingen voor me achter hield. Maarja ik geef niet zomaar een vriendschap op. Dus ik bleef contact zoeken met A. Langzaamaan voelde ik dat het klaar was.

Toen ik er van de zomer achterkwam dat ze al maanden een relatie had met een collega barstte voor mij de bom! Ik heb haar hiermee geconfronteerd en als antwoord kreeg ik dat niemand het nog wist en dat ze me zeker nog wel als vriendin zag!

Ik hield ondertussen mijn priveleven aardig verborgen voor iedereen op t werk maar ik probeerde nog wel voor A klaar te staan.

Maar ik kom er nadat ik mijn ontslagbrief steeds meer achter dat dingen anders in elkaar zitten! Omdat A teamleider is moest ik mijn brief bij haar inleveren, een uur later was het nieuws van mijn ontslag al bij mensen bekend waar ik geen contact mee had!!! Wat blijkt? A heeft het M verteld en die heeft het nieuws verder verteld…

Eerlijkheid duurt het langst…

Wat ik niet snap van dit hele verhaal is dat beide dames mij niet meer als vriendin willen maar ondertussen nog wel alles van mij willen weten!

Kan niet wachten tot woensdag, dan kan ik met opgeheven hoofd het gebouw verlaten en afscheid nemen van de mensen daar! Tuurlijk houd ik met een paar mensen nog wel contact maar de rest, nee daar hoef ik niks meer mee te maken te hebben!

Knopen doorhakken

Iemand zei ooit tegen mij:

Je moet je eigen geluk maken in deze wereld, soms helpen anderen je daarbij maar je moet het ook zelf kunnen doen

Met deze wijsheid in mijn achterhoofd heb ik de afgelopen weken erg veel nagedacht. Er zijn een aantal dingen in mijn leven waar ik me mateloos aan kan ergeren.
Mijn werk is 1 van die dingen…Zal eerst even een korte samenvatting geven:

Ik werk al bij dit bedrijf sinds zomer 2009 en in die 2 1/2 jaar is er een hoop veranderd. Heb al 5 verschillende teamleiders gehad en 1 teamleider die twee keer de afdeling onder haar hoede nam. Tijdens haar laatste periode was ik samen met een ‘vriendin’ senior. Het management besloot dat één senior wel genoeg was en dat werd zij. No hard feelings de vrijheid kwam me eigenlijk wel goed uit. Maar na een korte periode van meer afwezig zijn dan aanwezig ging ik weer vol aan de slag. Dit heb ik welgeteld een maand volgehouden! Na deze maand heb ik besloten om meer tijd aan mijn studie te besteden, toen dit zo goed als klaar was ben ik voor 32 uur teruggekomen. Maar ook dit heb ik onder andere vanwege deze reden ook maar een kleine 2 maanden volgehouden.

Sinds kort werk ik weer fulltime, mijn teamleider is zwanger en werkt nog maar halve dagen. Een echte back-up heeft ze niet en zijn we dus ’s middags aan ons lot overgelaten. Niet echt natuurlijk en we zijn allemaal volwassen dus er zou nog gewoon gewerkt kunnen worden. Echter geldt dit niet voor een ieder op de afdeling.

Het feit dat je met problemen niet echt bij iemand terecht kan, ik het gevoel heb dat ik niet serieus genomen wordt door management, en het sterke gevoel van “ik pas hier niet” heeft mij doen besluiten dat ik een knoop door moet hakken. Roep al lange tijd dat ik ander werk wil, dat alles beter is dan daar. En nu heb ik de knoop doorgehakt. Morgen ochtend lever ik mijn ontslagbrief in en dan kan het aftellen beginnen! Na het typen van de brief leek het wel alsof er een last van mijn schouders afviel. Ik kan weer lachen en voel me goed!
Moet nu nog tot 30 november!

Het risico en dan ook weer meteen een nieuwe last op mijn schouders is dat ik wel ander werk moet vinden voor 1 december! Maar daar ga ik nu nog niet over nadenken! Ik ga eerst even lekker slapen en dan morgen de brief inleveren!

Weltruste!

Waarom?

image

Waarom blog ik?
Ik blog omdat ik zo mijn frustraties, vragen, spinsels en alle andere dingen kan uiten.
Niet dat ik dat niet kan met praten hoor maar alles opschrijven zorgt bij mij voor rust en overzicht!

En waarom bloggen jullie?

Jeugdsentiment

image

De film die ik wel 1000 keer gezien heb ga ik vanmiddag in 3D zien!!! Wel de nederlandse versie want dan kan ik alle liedjes meezingen!

Paniekknop

image

Normaal gesproken kan ik wel wat hebben, als iemand mij niet mag is dat jammer maar het is niet het einde van de wereld.

Zo was het tot 4 maannden geleden, mn wereld stortte in, kon niets meer, wilde niets meer. Waarom? Dat weet ik tot op de dag van vandaag niet. De conclusie van de dokter was snel gevonden: ik zat tegen een burnout aan.
De oplossing was in zijn ogen ook simpel: een stapje terug doen

Een stapje terug doen, dat is best lastig. De meeste stress kwam van het werk, dus heb ik besloten om even niet te werken. Na 3 weken ben ik weer begonnen met werken, eerst 2 uurtjes per dag, toen 4, toen 6 en sinds 2 weken werk ik weer hele dagen. Maar kan niet zeggen dat het goed gaat. De onzekerheid, vermoeidheid en de paniekaanvallen zijn weer terug van weggeweest…

Het een staat in verbinding met het ander. Maar de vermoeidheid gaat niet weg, en ondanks alle positieve feedback blijf ik onzeker. Ik weet dat er op kantoor geroddeld wordt maar meestal laat ik dat makkelijk los, dit lukt nu niet meer.

Vrijdag was echt het toppunt, uit het niets werd ik door 2 collega’s compleet genegeerd. Niet wetend wat ik fout had gedaan raakte ik volkomen in paniek. Alle doemsenarios gingen door m’n hoofd en het werd zo erg dat ik heb besloten om eerder naar huis te gaan.
Omdat ik het maar niet van me af kon zetten heb ik de collega’s zaterdag gebeld en uitgelegd hoe ik me voelde, na heel wat tranen kwamen we tot de conclusie dat het allemaal een misverstand was!
Maar toch, mijn paniekknop was ingedrukt…

Zaterdagavond met mijn schoonfamilie gebeurde hetzelfde, het voelde alsof ik er niet was. Terwijl ik weet dat deze mensen gek op me zijn raakte ik toch weer in paniek…

Het voelt alsof er iets in mijn zit wat mijn paniekknop naar boven haalt en het leuk vindt om op de knop te drukken…
Hoe haal ik dat iets weg? Of is dat iets er omdat ik teveel hooi op me vork neem? Moet ik dan weer een stapje terug doen? Ik weet het niet…